taratA.TXT

Je hoofdpersonage werkt niet mee

2012-02-11T11:26:00.000-08:00

Wat als je Mattias ontmoet. Dan zie je een grote man, met grote handen, eigenlijk te groot om de bloemen vast te houden die hij verkoopt. Rossig haar, een verweerde kop, lichte ogen. Naar binnen geslagen blik, tot op het moment dat hij een verhaal hoort dat hem raakt: dan haken zijn ogen zich aan je vast, aan je woorden, aan je irissen, zijn blik nestelt zich en laat je niet makkelijk meer los.

Het gesprek is persoonlijk, hij gebruikt woorden die je lang niet meer hoorde, hij is niet van hier en dat maakt dat ook jij je taal zorgvuldiger kiest dan anders. Aanpassen is nooit je zwakste kant geweest.

Dan ga je naar huis, denkt na over de ontmoeting en voelt het ongemak. Moeilijk te duiden, en je besluit dat het nieuwsgierigheid is, onbevredigde nieuwsgierigheid na een te korte ontmoeting. Even de twijfel of hij niet degene moet zijn die contact moet opnemen, de twijfel verdwijnt binnen enkele minuten en een mail is snel verstuurd.

WAAR IS MATTHIJS IMMINK NOU HELEMAAL MEE BEZIG?

2012-01-29T10:48:00.000-08:00

Matthijs Immink fotografeert Dingen. Al heel lang. Hij bundelt ze in boeken, hij zet ze op Facebook, en hij publiceert ze. Sommige zijn voor kinderen, sommige gaan over het hollandse landschap in al zijn Anton Poortvliet-ness, andere tonen de feestende mens in al zijn vetverklede naaktheid. Maar voor elke foto geldt onmiskenbaar: DIT IS EEN IMMINK.
Wat maakt zo'n foto dan tot een Immink?

Weet u het?
Kom dan woensdag 1 februari om 20.00 naar het Parool Theater. En discussieer met ons mee.
Opdat u een leuke avond hebt.
En opdat Matthijs na afloop eindelijk weet waar hij mee bezig is.

De wens

2012-01-23T00:49:00.000-08:00

Het verlangen van jou weg te zijn draaft op zodra het boodschappenwagentje gevuld is met alles wat jij lekker vindt. Het verlangen je nooit gekregen te hebben ontwaakt samen met mij, iedere ochtend. Het verlangen alles voor jou te kunnen zijn verlaat ons nooit.
Verlaat me nooit.

De mist en de momenten

2011-11-20T10:30:00.000-08:00

Er zijn momenten in mensenlevens waarvan zij en ik wel wisten

dat ze tientallen keren per dag moeten plaatsvinden.

Op straat. In de stad.

Iemand hoort op de hoek van de straat

dat een familielid gestorven is.

Iemand kreeg deze ochtend

een langverwacht huwelijksaanzoek.

Iemand vertelde iemand vannacht

dat ze bij hem wegging.

Foto: Natascha Libbert

En iemand droeg

voor de allereerste keer

haar net geboren kind uit een taxi

haar eigen huis binnen.

Het gebeurt.

Heel dicht om ons heen, maar we zien het niet.

Tot vandaag.

Vandaag weten we dat het mist.

De Roode Bioscoop, een Blauwe Maandag

2011-11-11T05:43:00.000-08:00

Er is een bioscoop, er zijn stoelen, er is een scherm - nee er was een bioscoop, er was ooit een scherm, er is nu een podium maar de stoelen staan nog op dezelfde plek.
Kijk naar de lege plek waar ooit het scherm hing en zie de scenes tot leven komen.
Op een blauwe maandag.
In een roode bioscoop.

Reserveren? www.roodebioscoop.nl

Boots

2011-11-07T07:46:00.000-08:00

De laarzen heeft hij nog. Ze staan in de kast bij de andere attributen waar hij nu precies dertig jaar niet meer naar heeft gekeken. Het idee de deur ervan te openen heeft een grotesk karakter gekregen sinds hij iedere opening van iedere deur vereenzelvigt met deze. Hij ziet er lijken uitvallen, schoenendozen vallen op zijn hoofd, passagiers van een met spinnenwebben ingepakte trein protesteren luidkeels, hij hoort er het sissende geluid bij van het hydraulisch systeem en het kraken van de scharnieren. De kast in de gang, onder de gasmeter, het is een lawaaikist geworden. Een muziekdoos. Een rammelpot zoals hij die als jongetje met zich mee droeg, daar op het strand, op die foto waar hij ook de laarzen draagt, de foto waar hij op dit moment naar kijkt.

Hij verzoop erin. In die rubberen laarzen. Zoals hij overal in verdronk. In de regenjas waarvan de mouwen tot zijn enkels reikten. In de aandacht van het pleeggezin. In de indrukken van het platte land, twee woorden die hij nooit aaneen heeft leren schrijven, in de kou en in de warmte van het zeewater in de zomer.

De laarzen zijn gegroeid tot ze zijn maat werden. Maar zijn maat, dat is hem boven het hoofd. Dus vouwt hij zich op in de hoeken van het appartement, eigent zich kamers toe en leert zijn vrouw hem daar alleen te laten.

Het heelal in, groeien ze, daar waar alles eindigt wanneer hij het vakkundig uit zijn leven bant maar wat vermoedelijk niet in de kast past.

De nek

2011-10-19T03:30:00.000-07:00

Een afwijzing is ook een actie. Een afwijzing is ook een actie. Een afwijzing. Het is een actie. En beter dat, dan te blijven dromen van actie uit angst voor de reactie.
Zo kreeg hij weer gelijk, de man die een peperdure cursus volgde om te ontdekken dat er zo veel niet gebeuren kan, met hen die een nek hebben om uit te steken. Ze aaide de nek. En trok m terug in een schulp die al enige tijd klaar lag.

Opsturen

2011-10-10T08:24:00.000-07:00

Wat is het ergste dat je kan gebeuren? vroeg hij, met een triomfantelijke lach. Ook hij had die zinsnede nieuw, van een cursus, voor veel geld, maar hij leek er op dit moment volledig in te geloven. Toen ze het antwoord gaf, toen ze hem verteld had wat het allerergste was, waar ze echt doods en doodsbang voor was, het zo precies mogelijk formuleerde en er de ijzige rillingen van kreeg in haar nek bij de gedachte alleen al, toen moest hij natuurlijk zeggen.

Nou.

Is dat nou alles?

Punt gemaakt.

Eigen goal.

En zij weer op de reservebank, wachtend op het ideale moment.

Mooiste mensen

2011-10-08T11:13:00.000-07:00

In strijd met het eigen lijf opent ze de armen, bakt ze de koeken, ontvangt de boeken en drinkt het bier. Wat zoekt ze goed: deze mensen gloeien bij binnenkomst en gaan tot de ochtend niet meer uit. En toch krijst het lijf, het zoekt een uitweg, kan de hitte niet velen en de verwachtingen niet benoemen. Keert zich naar binnen, moet te ruste, kan dan weer
aan het bier.

Elke vezel van het talent dat het huis binnenstroomt, de vrolijkheid, de schoonheid, iedere ademzucht voelt ze, moet ze plaatsen in het lijf dat de verdediging juist zo stevig had opgesteld. Doe open, voor de menigte, vier de veelheid,
en zie:
het bier!
gaat schoon op.

Altijd weer.

Toeval

2011-09-11T11:38:00.000-07:00

Bijna alles berust op toeval. De overeenkomst met ervaringen, de gelijkenissen, het deja vu van vanochtend. De haan kraaide vier maal, net als gisteren. Mevrouw Dibbets sloeg haar dekbed op om te kijken of de verschillen ditmaal te overzien waren. Ze herkende niets van zichzelf en besloot te blijven liggen. Een tweede blik kon vaak geen kwaad.

De haan kraaide vijf maal. Dit was nieuw. Het licht viel laat de kamer in, de gordijnen wat minder roze dan ze gewend was. Ze draaide haar gepijnigde lijf een slag en aaide de kruin van meneer Dibbets. Die liftte heel even zijn onderlichaam. De gebloemde lakens bolden ervan op.
Het zou geen bijzondere dag worden, daar zat vooralsnog geen toeval bij.

Pas op

2011-09-07T14:09:00.000-07:00

Onze interface is modern, snel en clean, roept de pagina mij toe maar hee, niets staat op dit moment verder weg. Mijn interface staat open, lokt stof en hapert en niemand die dat openbaar maakt. Opzuigen en uitspugen, het leven, er staat mij verder niets te doen. Ik zuig. Pas op uw schoenen.

Achter ons

2011-09-05T07:47:00.000-07:00

foto: Meta Herman de Groot

De bomen gebogen, als in een foto die jij gemaakt zou kunnen hebben, liepen we verder. Voor ons de nacht, we werden draaierig van het tellen van zandkorrels en duizelig van de sterren dus richtten we de blikken in op eigen vormen. En zo ontstonden wij: je groene broek paste bij mijn omgeslagen laarzen die hun laatste zomer beleven, mijn afgebladderde nagels sloten naadloos aan op
de twijfel in je ogen.
De zee deed mee in weg-ebben, kwam met ons terug om het nog eens te aanschouwen.

Op zandgrond valt met dit weer
niet te bouwen.

inspire

2011-08-11T09:37:00.000-07:00

het geeft geen pas, de wijn stroomt, brengt cellen in beweging
die er al zo lang lagen, het geeft geen pas te ontkennen
dat de hitte wat eerder ingezet had kunnen en
winnen doen we als we besluiten dat we meedoen
tot die tijd regelt het leven zichzelf, buiten ons om,
de kaarten zijn verdeeld op alfabet
van moed.

het meisje werd vrouw rond het uur van zeven
om acht had ze lang genoeg en goot de wijn
door de bank, nouja het tapijt was al rood
voor ze ooit binnen was geweest, een stap gezet
dat lag echt niet aan haar.

Ze kwam meestal te laat.

Geen bezoek aan haar man

2011-08-07T12:44:00.000-07:00

Ze leest een boek dat niet door haar geschreven is. Ze kijkt nog eens op het omslag, en inderdaad, dat is niet haar naam, maar het is haar verhaal, dat ze leest, de toon van haar binnenhoofd, het ritme en de lach -

(hij legt een domino steen op de balie, net iets te weinig onopvallend, en zij, met haar reactievermogen, ze roept hem toe wat leuk, een domineesteen maar dat was natuurlijk niet de bedoeling van die steen. Het moest iets gaan betekenen, een gift van een onbekende, een symbool had het kunnen zijn van zoveel maar ze ontnam hem de mist en zette haar koplampen op grootlicht en nu ligt er dus een domineesteen op de balie. Hij is alweer de deur uit, hij griste de tas met boeken voor haar neus weg en liep heel rustig naar de uitgang, hoofd gebogen, de nek grommend en hij floot een liedje tussen zijn tanden)

hoe kan ze niet de auteur zijn, niet de verwekker van haar eigen opwinding.

Alles is gedoe.

2011-07-25T05:25:00.001-07:00

Zei ze, het viel uit haar mondhoeken schuin omlaag, maar daar lag ie dan: weer een titel voor een goedlopende dichtbundel. Aan titels geen gebrek. Nu het dankwoord nog.

Bij deze dan. Ze bedankt de man die de titel opving, de woorden liet balanceren op zijn puntschoenen, voor het niet-weglopen in de regen, voor de ontboezemingen die zo grappig waren dat ze er de hele nacht over doorgiechelde. Voor de kapotte paraplu en de rode wijn.

'Zonder jou was de dag niet mogelijk geweest.'

Een roffeltje erbij, een boemklap erbovenop, en klaar is het boek.
Op zoek nu, naar volgende kansen.

De slotzin

2011-07-18T06:06:00.000-07:00

We gaan scheef hangen, aanstaande zaterdag.
We trekken de touwen strak, en snoeren de kelen aan.
We gillen om aandacht over de stampende oink oink oink heen.
Henk staat op de helling, en taratA.TXT fluistert er tegenin.
De aandacht.
Zolang we maar de aandacht - of:

de slotzin.
Laten we daar mee beginnen.

Poezie-podium:

11.30 - 11.45 Hotel in de oceaan
11.50 - 12.00 Tsead Bruinja
12.15 - 13.00 Feest der poezie
13.00 - 13.10 Jan Pieter Stormkracht
13.15 - 14.00 Stichting Perdu
14.15 - 14.30 Vincent Phillip Fokker
14.45 - 15.10 Beeld & Taal
15.15 - Jan willem Anker
15.35 - Corine Elemans aka taratA.TXT
15.50 - Thomas meijer
16.05 - Reinilde Jonkhout
16.20 - 16.40 Tsead Bruinja
17.15 - You wanna be hungry
17.19 - Terry Vreeburg
Den Visscher 17.39 –
Piet Hoogeboom, Zeeman
The happy blue book +treasure deep blue sea
18.00 - 18.45 Feest der poezie
...
en nog zowat, tot 20.00

Joeri

2011-07-17T05:31:00.000-07:00

Droom

2011-07-14T03:31:00.000-07:00

In dromen komt de essentie.
Soms missen, soms kwijtwillen, soms fouten nog voor ze gemaakt zijn.
Maar altijd het ontwaken, de opluchting
mezelf voor te zijn.

Want ook vannacht heb ik weer niet gerookt, ben ik niet van wenteltrappen gesprongen, heb ik niet een vreemdeling gezoend en is mijn vader niet gestorven.

Van spijt is dan sprake als de lucht s avonds weer roze kleurt.
Dan pas
de onpas.

Rimpelzacht

2011-07-12T03:42:00.001-07:00

Ik wil nieuwe knieholtes voelen. Die spieren daar, de zachte huid erboven, de kuiten eronder. Ik wil jouw hand om mijn elleboog. Kijken of dat past. Gewoon even kijken.

Ze zeggen dat niet alle verlangen valt in te lossen. Dat het inherent is aan dat verlangen, dat ik je niet bereiken zal. Dat iedere stap dichterbij een graad verkoeling zal brengen, tot op het nulpunt, en dat is juist het moment dat je jouw hand. En mijn elleboog: Niets.

Dus wacht ik. En kijk over het IJ. Ik heb daar geen ideeen bij, bij dat IJ. Iemand zei laatst dat het water hier 2D is, omdat je de diepte ziet, waar je vanuit de stad maar 1 dimensie kan krijgen. Ze had gelijk, maar ik zie het niet. Ik zie de onrustige kabbeling, die niet ophoudt als ik dat wil.

Die me niet draagt als ik erop ga liggen.

Die me niet brengt waar ik naar toe moet.

Ik wil alleen maar
nieuwe knieholtes voelen.

De bo(o)m

2011-07-04T06:17:00.000-07:00

En daar was ie dan ineens. Gek: Nooit eerder bedacht dat de Tarata, de boom waar ik mezelf naar vernoemd heb (omdat ie van veraf schittert en van dichtbij hele kleine mooie bloemetjes heeft en naar honing ruikt. En omdat de volgende hit op google naar een terroristische aanslag, the tarata-bomb, verwees), gewoon in de Hortus Botanicus te vinden zou zijn. Stapte ik van het podium af, bijna met mijn voet in een grote pot. En u raadt het nooit. Of wel. Maar evengoed.

"Hij groeit tot een hoogte van 800 m" zegt dat bordje. Misschien zijn ze een woordje vergeten. Maar ik heb het aan niemand gevraagd. Tarata kan gewoon nog een tijdje vooruit.

MEET PIP & TARATA.TXT in HORTUS BOTANICUS

2011-06-30T05:58:00.000-07:00

Wat er gebeurt.
Het is een luchtschip, dat is het, het is een stalen constructie met meters grote ballonnen erboven. Het vliegt van Groenland naar het zuiden en is nu aangeland in Antwerpen. Niet in het stadspark, zoals voorzien, maar op de Keyserlei, een grote en drukke straat midden in het stadshart. Nee, dat was niet de bedoeling, zucht de bemanning zacht, ze zijn er 'verveeld' van, zeggen ze, terwijl ze wat rommelen met de zonnebloemen in de berm, terwijl ze de vracht proberen te redden, nee -het leven van de passagiers te rekken.

Want aan boord, daar ademen ruim 3000 verschillende soorten, soms zeldzame planten. De hele reis lang zongen die mannen voor het groen, ze tutten met de blaadjes, ze spraken de wortels tot gelukkigs aan toe. De botanische expeditie heet Aeroflorale II.

Op 3 juli vertrekken ze als alles wel verloopt naar het Stadspark. En op diezelfde 3 juli klinkt er in Amsterdam een Ode aan de Botanische Expeditie in de Hortus Botanicus. Omdat verwondering gewoon in het centrum van de stad, en van t leven, thuishoort.

Meet Pip + tarata txt

3 juli 16.00-19.00

Onder de boom van het museumcafe

2011-06-28T11:51:00.001-07:00

...

2011-06-16T07:49:00.000-07:00

zoals we de tomaten meten naar ons ideale beeld, zo rond, zo rood als

een zon op een ansichtkaart, zoals we de spruiten met elkaar

vergelijken, zo bitter als vroeger in sesamstraat zoals de pruimen als eieren zo groot

zouden moeten zijn

zo zeg ik jou

iedere stap weegt.

de een sluit de ander onherroepelijk en de tegel bewijst dat je binnen was, en anders wel de camera die meedraait met ieder besluit.

iedere

stap

weegt.

Verzuip de piano-player dan maar meteen

2011-06-13T04:41:00.000-07:00

Een discussie waarbij de stemmen tegen het plafond ketsten en maar nauw te ontwijken waren, in de Thai om de hoek. Hij, 63, graficus en oud-communist, wilde haar, 34, tekstschrijver en van de generatie hetzalmijntijdwelduren, overtuigen van zijn idee dat het prima was, om de kunst zo rigoureus neer te sabelen. We krijgen wat we verdienen, zei hij, en haalde stokpaardje na PvdA na stokpaardje van stal om aan te tonen dat het kunstbeleid tot nu toe gefaald had. Kijk maar naar het Stedelijk. Er was nooit visie geweest, en nu moesten we daar maar voor boeten. 'Dan maar' alles kapot.
Het gaat niet goed, dus maken we het kapot, gilde zij.
Je bent naief, probeerde hij gerust een paar keer.
En toen kwamen natuurlijk de verhalen over hoe het in andere landen ging, dat de jongeren daar wekenlang op pleinen kampeerden, om te laten zien dat ze het niet eens zijn met hun regering, en wij doen niets, wij facebooken wat en krabbelen wat op een blog.
Dus nu moet ik in een tent slapen, omdat een man zonder enige visie de mogelijkheid krijgt kapot te maken wat mij voedt? Ze was nu rood aangelopen, en dat kwam niet alleen door de hoeveelheid pepers in de curry.
Godverdomme.
Demonstreren in tenten, dat zou een mooie boel zijn. Laat die Mark Rutte zelf maar in een tent gaan liggen. En met zijn gore poten van haar inspiratie afblijven.
Op dat punt aangekomen waren ze te dronken om niet te hoeven giechelen.
Het zal mijn tijd wel duren, dacht ze.
En toen zag ze de piano.

2011-06-11T15:43:00.000-07:00

Er was een laan, met bomen, een auto, en een snelheid die ongepast bleek. Er zijn drie kinderen, met haar ogen, een ex-man en nog wat anderen die zonder haar verder zullen moeten. Ze was alleen

even vergeten dat zij er waren.

Nu zit de oudste dochter aan mijn tafel, ze tekent, knipt en vormt een beeld speciaal voor haar moeder, ze maakt het tot een boek dat nooit vol zal raken. Mag raken. Of je over een dode in de verleden tijd moet praten, vraagt ze me, en wanneer gaat dat dan in. Ik schud mijn ogen, in ongeloof, en zoek naar tabellen in boeken die uitkomst moeten bieden. Er staan geen eenheden op de y-as, zeg ik, en de x-as loopt van de pagina.
Ze giechelt, de oudste, straks zal ze haar kleine zusjes terugzien en ze zullen samen gaan tekenen, hun nachtmerries, en hun eigen droomtabellen, in dat boek.

taratA.TXT vaart hemel

2011-05-26T05:57:00.000-07:00

Op hemelvaartsdag, 2 juni, organiseert Delicatessen Zeeburg weer 'Wijsjes uit het Oosten', het underground mini-festival voor mooie muziek op verrassende lokaties, in Amsterdam Oost.

Zeven lokaties,
zeven keer muziek,
een groep onbekenden,
voor elkaar, voor mij.
Ze ontmoeten Pip, in een omgeving die geen druk toelaat.
En met Pip ontmoeten ze Henne.

'Je legt de stukken naast elkaar, je kijkt, vergelijkt, en denkt na voor je een beslissing neemt. Niet alleen is het besluit niet omkeerbaar, het besluit heeft geen haast.

Je hebt de tijd.

Je bent

een man.

Een man alleen.'

Donderdag 2 juni : Wijsjes-Uit-Het-Oosten met een speciale lente-editie.
Inschrijven kan via delicatessenzeeburg@gmail.com

Het ritme van de openbare ruimte

2011-05-19T06:45:00.001-07:00

Een mens wandelt wat.

Op een plein, langs het strand, door een winkelstraat. Het mens mijmert, zwalkt, en soms rent het. In het wilde weg, of om een tram te halen: Het mens bevindt zich in de Openbare Ruimte. Het mens mag er zijn, in die ruimte. Iedereen kan zich daar vrij bewegen.

Simpel als dat.

Een illusie. Niet ieder mens weet zomaar in het wilde zijn weg. Er gelden daar regels die nooit geschreven zijn. Regels die maken dat we de juiste passen leren zetten op het juiste moment. Het is nog een hele kunst om je ergens welkom te voelen waar niemand een ander welkom heet. Dus moeten we op zoek naar het reglement van de openbare ruimte.

1. Trek je dansschoenen aan

We moeten ergens beginnen, en waar anders dan in een gebouw dat openbaarheid als bestaansrecht draagt: de openbare bibliotheek. De OBA, heet het kolossale ding in Amsterdam.
Tijger de trappen op, bepakt met wantrouwen.
Noteer de eerste indruk: gunstig. Er is
volop beweging in dit gebouw, zonder opzienbarende botsingen. Men glijdt roltrappen op en af, pingelt wat op een publieke piano, slurpt smoothies (illegaal, blijkt later uit de strenge voorschriften) en hangt rond achter een van de honderden computers. Het gebouw kent geen hoogte, het stijgt eindeloos. Bovenop een terras, een zelfmoordenaar drinkt er graag zijn koffie.

(wordt vervolgd)

Die man (5)

2011-05-17T00:46:00.000-07:00

Dagdromen zijn significant anders dan dromen in de slaap. s Nachts krijg ik antwoorden van mezelf op vragen die ik nooit eerder bedacht of durfde te stellen, trouwen mensen met elkaar die elkaar nooit eerder zagen en val ik redelijk vaak van tien hoog of hoger naar beneden. Ik sta ongeschonden weer op.
Overdag, vanaf het openen van de ogen, droom ik van jou.
Over hoe je knieholten zouden voelen, hoe je handen over mijn oren passen en hoe je schouders schokken als er iets gevraagd wordt dat te belangrijk voor je is.
Het is ongehoord, natuurlijk, natuurlijk, maar van belang is dat je in het donker onzichtbaar bent. Daar, in de nacht, daar huist verlangen en daar ligt de waarheid dichter aan de oppervlakte dan daglicht, juist, verdragen kan.
Kortom.

Ik heb mij vergeven.

Terug

2011-05-02T07:10:00.000-07:00

Terugkeren is een daad. Hetzelfde lijf, een ander hoofd, een nieuw seizoen maar de plek waarheen is hetzelfde gebleven. En dus kijkt ze om zich heen, het reismeisje, zoekt de ooievaars, de pauwen en noemt elk paard en iedere hond bij naam en zet zich tevreden en paraat neer.
Schrijfblok check, schilderspullen check, kruidenthee en vooral de rode wijn: aanwezig, aanwezig.
En dan.

Het schrijven begint, hortend, en het grote eenzame bestaan kan een aanvang nemen. Maar hoe eenzaam is ze, met honderd lieve mensen op bel-afstand? Het werkt niet. Mysterie vervlogen, exotisme een randverschijnsel en de Portugees gewoon een luie donder.

En toch. Beleeft ze een heerlijke tijd, zuigt ze het uitzicht op en weet zich thuis. Het is nergens zo mooi.

Ze is blij dat ze weer thuis is. Ze wil snel weer terug.

Corrigeren

2011-04-07T08:08:00.000-07:00

Wie biedt toch onderdak aan al dat onheil? Wanneer timmert de timmerman nu eens de kleine hoekjes af, opdat er geen ongelukken meer in passen?
En wat betekent het wanneer je iemand mist, zonder dat diegene dat weet?
Saudades, zo heb ik begrepen, is ook het missen van iets wat je nooit gekend hebt. Daarom wilde ik vorig jaar niet weg, uit Portugal. Daarom ga ik er nu weer naar toe.

Even de twijfel, waarmee de tijd te vullen, die tijd die daar zo groots aandoet waar ie hier alleen maar groet bij het opstaan om voorbij te zijn voor er met wakkere ogen is geknipperd. Het antwoord kwam dinsdagavond van Coco Schrijber - althans, van haar film Bloody Mondays & Strawberry Pies. Voor de tweede keer de prachtige documentaire bekeken waarin het doorbrengen van de tijd gevat wordt in muziek en beelden van een jong Nederlands meisje, een New Yorkse stockbroker, een 102-jarige magnaat, een 82-jarige ex-spionne en een kunstenaar die zich nu al 42 jaar toelegt op het schilderen van de tijd.
En toen wist ik het weer.
"Niet corrigeren, je moet het spoor van je vergissing nalaten.'

Mertola weet het zelf ook.

Het Perron

2011-04-05T07:04:00.000-07:00

VRIJDAG 8 APRIL, 20.30h

MEET PIP meets TARATA in HET PERRON - egelantiersstraat, amsterdam

Het verhaal van de man ontmoet het verhaal van de vrouw. Voor het eerst.

Eenzaam de ether

(...) Een groot deel van mijn eiland-leven heb ik doorgebracht in een zelfgebouwde studio, op zolder. Een mixer, twee platenspelers, een cd-speler, een bakkie, en een koptelefoon. Aan de muren de zendcertificaten die ik door de jaren heen gehaald heb. Op de grond de kratten met platen en stapels volgeschreven papier. Alles wat ik te zeggen heb, zeg ik in mijn microfoon.

En hé, Tommie, mocht je me gehoord hebben: Je zal je wel afvragen wat me bezielde me zo bloot te geven. Maar zie je de lucht? Er is daar niemand. ’s Nachts slapen zelfs de meeuwen. Ik zend golven uit terwijl de hele wereld via glasvezelkabel communiceert. Ze zijn alleen, de golven, ze breken niet op onbegrip, onwil of onmacht.

Natuurlijk heb ik nooit echt geloofd dat er niemand luisterde. Op een eiland als dit wordt alles gehoord. Elke stiekeme wens, het draaien van duimen, valsgezongen liedjes onder de douche – mijn knarsetanden. En toch: stel je voor, de zwarte nachten, de stilte. Nooit kreeg ik een reactie. Niet eens een echo klonk er vanaf de bruinrode daken, mijn geluid golfde steeds soepel over de duintoppen en vond zijn weg in de ether. Ik was alleen in de ether.

(...)

Die man (4)

2011-04-05T05:59:00.000-07:00

Ga de straat op, een jas aan, het kan nog, nog net, die lentejas van gisteren, zet een pet op dan wordt je haar niet zo, ja, niet zo wat, wie ziet trouwens het verschil, ga de deur uit en trek hem achter je dicht maar kijk eerst, nee eerst dus, goed bezig, of de sleutels in de zak van de lentejas, ja ze zitten er in, stap vooruit, de stoep op, de stoep af, het maakt niet uit dat hier auto's rijden met mensen die het niet uitmaakt dat hier mensen lopen, loop door en groet de eerste, kijk niet of een groet terug komt, luister naar de vogels en doe je jas, je lentejas wat verder dicht want kut wat is het koud, het is lente, dat weet je zeker, dat is het tweede dat je zeker weet, het eerste is dat je moet worden aangeraakt.

Het is alles wat je hoeft te vragen aan een dag.

Die duurt meestal 17 uur, de dag, van de eerste voet op het zwartgeverfde hout tot de laatste, en ergens in de kieren van al die uren zal er iemand moeten zijn die een woord zegt dat tot zingen zet, iemand die een grap maakt die een lach opwekt, een liedje zingt dat tot schrijven brengt. Een beeld op een muur vertelt een verhaal, een groenteboer uit Koerdistan lacht je uit, het raakt, het raakt aan schoonheid of verdriet en dat is alles wat je eist, op een dag.

Eis het op, verlatingskunstenaar, eisen is het minste.

Hoe anders

2011-04-04T06:36:00.000-07:00

Zoals het nu is. De dagen blauw, de geluiden als in het zwembad van vroeger. De verdwenen man gevonden, de verdwenen kater gesignaleerd, beiden levenloos doch zorgend voor zekerheid. Wat koop je voor zekerheid als je een deel van het leven in huis ermee verliest?

Zoals het zal blijven. De begrafenis is achter de rug, de achtergebleven poezen rekken zich uit in het besef van herwonnen ruimte. Hij huilt niet meer, trekt af en toe een lip als het luikje klettert, houdt zich groot.

Hoe het moet worden. Knap op, dat huis. Trek het behang in slierten naar beneden, til de kledingkast naar de juiste verdieping, vers de bloemen en water de tuin. Zuig het stof uit de navels en kijk omhoog, naar wat komen gaat. Omring de leegte met verhalen.

Het is niet anders, maar laat het in godsnaam niet zo zijn.

Names for colours enter language slowly

2011-03-23T09:46:00.000-07:00

Je zou het niet denken, maar kleuren kwamen maar langzaam de taal binnen. Chaucer noemde oranje ergens in zijn eeuw, het zal de veertiende geweest zijn, nog eigenwijs 'bitwixe yelow and reed'. Terwijl orange toch ook een sinaasappel is. Of zou er voor die tijd niet van sinaasappels gesproken zijn? Zou er discreet naar gewezen zijn, als er een aan een tak hing? Don't mention it, but here you are, bitwixe yelow and reed, makes it 4 pound 70.

Of zou men, moegestreden van het zoeken naar een naam voor de kleur van een sinaasappel, het bobbelige ronde ding toen maar als naamgever genomen hebben?

Het koningshuis van Sinaasappel.

Willem van Sinaasappel.

Gemiste kansen.

Trapveldje

2011-03-17T08:46:00.000-07:00

Dat deed ik: woorden uitlaten, afgelopen zondag in Delicatessen. Ze klonken lekker, en mengden soepel met de liedjes van Pip. Ze moesten dringend uitgelaten worden, die woorden van mij, ze verstoffen in laden en happen naar lucht in vergeten laptops en onbezochte blogs. Vroeger liet ik ze nog wel eens in groepsverband naar buiten, vanaf een podium, op een festival of een bijzonder slecht beluisterd lokaal radiostation.

Het is nu al een tijdje donker om die woorden. Ze worden oud. Ze hebben ook geen zin meer zich te laten hergroeperen, zijn toe aan rust en verlangen naar een bladspiegel, een publiek, of een brievenbus. Dus ga ik daar maar naar op zoek. Vanaf vandaag.

Stresskip

in de nacht kom ik je tegen
met honderd honden zwerven we
door de horizontale regen
en het gordijn dat ons moet beschermen
hangt aan plastic ringen in de wind

de kade zigzagt, de bomen krommen,
druppels belanden hard tegen de muur
en terwijl de vissen luidop grommen
wil geen hond mee met de lijken
die daar drijven in ons vet

ik mis de sporen die je naliet
vergat ze op te rapen toen
ik dacht dat alles niet zo'n vaart liep

ik ben nog hier.

(Pip :ALL ARE FALLING THROUGH)

De kade was spekglad, en bijna ging de jonge vrouw haar vriend achterna, het koude, donkere water in.

Ze wankelde, vond haar balans terug, trok haar jurkje recht en nam een grote hap van de poffertjes op het witte plastic bordje. Ze hield het stevig vast, er was even niets anders om zich aan vast te houden. Daar beneden, in het zwarte water, daar lag haar vriendje, met zijn dronken kop.

Toen Erwin viel -het kon niet langer dan dertig seconden geleden zijn - was het alsof haar ogen op stand slowmotion kwamen te staan. Het wankele linkerbeen ging met een klassieke zwaai naar voren, terwijl zijn andere voet langzaam maar zeker diezelfde kant op begon te schuiven. In zijn ene hand had hij een bijna volle fles vodka, in de andere een totaal volgeladen bord poffertjes. Met een luide plons en toch best heel sierlijk ging hij kopje onder, en in het lichaam van de vrouw voltrok zich iets wat ze niet, nooit, eerder had gevoeld. Berusting? Nee: Volstrekte Leegte. Lichtjes van het festival spiegelden in het water van de oude haven.

Ze knipperde met haar ogen, de vrouw, maar het enige beeld dat steeds maar terugkwam was dat van de dampende poffertjes. Ze had er een kwartier voor in de rij gestaan. Ze tuurde naar beneden of er al een spoor van Erwin viel te ontdekken. Van zijn blonde lange haar, het zwarte spijkerjasje of desnoods een losse schoen. Hij strikte zijn veters nooit, hij hield vol dat dat nu eenmaal niet hoorde, bij basketbalgympen. Met enige regelmaat struikelde hij erover, een beetje zoals een kleuter. Ze probeerde te bedenken of dat ook nu het geval was geweest. Was hij over zijn veters gestruikeld?

Erwin wilde per se naar de platbodem toe, die een stukje van de kant lag. Ze had gezegd dat ze net zo goed hier konden blijven. Dat ze niet wisten van wie die boot was. Zeur niet, jij durft ook niks, je zou ook eens wat meer moeten drinken, bla bla, en hij ging. Er had iets hards geklonken toen hij viel. Iedere herinnering trilde na met een miniscule echo in haar achterhoofd. Tegelijkertijd voelde ze zich ongelooflijk kalm. Zo kalm.

Achter haar begon iemand te roepen, ze draaide zich om en zag twee vrienden van Erwin, ze kwamen uit de grote muziektent, zwalkend en zwart van de modder. “Waar is die lamme kerel van je?” boerde er één, het was die met het ringbaardje en de iets te dikke buik. Ze dacht even na. Ze wilde zeggen dat hun vriend, de lamme kerel, haar Erwin, in het water was gevallen, maar dat hij alweer op de kant was gekropen. Dat ze er hard om hadden gelachen, samen, de lamme kerel en zij, dat ze naar de tent waren gegaan om droge kleren te halen en dat ze meteen weer terug waren gekomen, omdat Erwin geen minuut van het festival wilde missen. Maar dat was niet zo. Hij was niet meer boven gekomen. Hij was in het water gevallen, een minuut, vijf minuten, een halve dag geleden - en hij was onder water gebleven.

“Waar is hij dan?”, vroeg nu ook de andere vriend, die met de gelegenheidshanenkam. Hij had nooit veel eigen tekst, was haar opgevallen. Herhaalde zo’n beetje wat anderen zeiden, legde wat nadruk hier en daar. Kleedde zich zoals zijn beste vrienden zich kleedden. Ze had er wel eens grappen over gemaakt, thuis. In zijn gezicht zou ze het, dacht ze nu, toch niet durven. Hij was zeker twee meter lang en zat op fitness. Of op roeien. Taekwondo. Whatever. Bovendien was het een goeie kerel, een lieve beer, die je niet moest plagen, zei Erwin.

Oja, Erwin.

“Hij is gevallen,” zei ze, ze had het gevoel dat ze haar lachen moest inhouden zonder dat ze wist waar ze precies om zou moeten lachen. Ze wees zo’n beetje met haar vrije hand naar het ponton. Haha, zei de ene vriend. Hahaha, natuurlijk, met z’n zatte kop, toeterde de andere. Ze waggelden samen naar de rand. De gelegenheidshanenkam zocht naar sigaretten, de dikke buik gaf hem er een. ‘En die fles wodka dan? Is hij er met fles en al ingeflikkerd?’ “Ja,” antwoordde de vrouw, die op enige afstand achter hen was blijven staan. Opnieuw gelach, het harde lachen van dronken mannen, niet bevrijdend vanuit de buik, maar krampachtig, van boven uit de keel. Wie het hardst lacht heeft gewonnen.

“En met zijn poffertjes. Ik had er meer dan een kwartier voor in de rij gestaan.” Ze zei het feller dan ze van plan was. De jongens stopten precies tegelijk met lachen en keken om.

Het werd stil, afgezien dan van het aanhoudende gebonk uit de muziektenten enkele meters achter hen. Metallica trad zo op, Erwins lievelingsband. Wat jammer dat hij juist nu in het water moest donderen. Ze hadden speciaal voor die ene band die ontstellend dure kaarten gekocht.

“Maar waar is hij dan nu?”

Waar hij nu was? Nog voor ze had kunnen zeggen dat ze het eenvoudigweg niet wist, sprong de jongen met hanenkam en al het water in. “Jezus! Wat sta je hier dan!”, riep hij, net voordat hij het water raakte. Ze moest nu echt lachen. Een rollende, lage lach die lucht gaf en haar nog verder deed ontspannen. Wat een gedoe. Alsof één natte kerel niet genoeg was voor vandaag. Nu wilde ook de jongen met de dikke buik erachter aan. Maar die bedacht zich op het allerlaatste moment. Zeker bang voor natte voeten. Of om te zinken. “Ik ga iemand halen, ik ga hulp halen, wacht hier.” Hij was opeens nuchter, merkte ze. Er zaten kringen in het water nu, grote kringen en kleine golven. De jongen dook steeds opnieuw naar beneden, onder de boot, onder het ponton. Steeds als hij bovenkwam hapte hij naar adem en riep wat. Ze kon hem niet goed verstaan. Zijn hanenkam lag links en rechts plat over zijn schedel. Aandoenlijk. Het was vast moeilijk zwemmen met die legerkistjes aan zijn voeten. Zijn hoofd lag helemaal achterover in het water in zijn poging boven te blijven. “Waar is hij dan, godverdomme?” brulde hij naar boven. Ze haalde haar schouders op. Ze wist het niet. Echt niet. De film van vandaag draaide in haar hoofd, in een andere tijdsspanne. Ze zag Erwin boven water komen, lachen, proesten, hij had haar voor de gek gehouden door onder water te blijven. Ze zag Erwin aan komen lopen, drijfnat, hij was ergens anders op de kade geklommen. Ze hoorde zichzelf het verhaal vertellen aan vriendinnen, over hoe bang ze was geweest en dat het uiteindelijk allemaal wel goed was gekomen, natuurlijk, want alles kwam altijd goed. Ze glimlachte. Met Erwin kwam altijd alles goed. En zij zich maar zorgen maken. Stresskip, noemde hij haar. Wat zou er mis moeten gaan, kipje? Als hij iets later thuiskwam dan afgesproken lag ze wakker, met een bonkend hart en de nachtmerriescenario’s onder haar kussen. Krantenartikelen rolden aan de binnenzijde van haar gesloten ogen van de pers, met het nieuwsbericht over de tragische dood van de 35-jarige Erwin S. uit Schoorl. Urenlang vertelde ze zichzelf dat het goed zou komen. Omdat altijd alles goed kwam. Omdat het haar niet zou overkomen, juist omdat ze er zo bang voor was. Dat soort dingen overkomt een mens alleen onverwacht. En zij was beducht. Dus veilig. Als hij dan eindelijk naast haar kroop was ze meestal net in slaap.

“Jongedame!”

Iemand schudde haar door elkaar. Haar schouders stijf. De poffertjes in groepjes van twee of drie van het bord en op het natte platgetrapte gras. Ze werd er opeens intens droevig van. Sommigen glibberden de kade af, en ze zag dat ze zich voegden bij een tiental andere poffertjes die daar nog dreven. Een wit plastic bord stak een stukje onder het ponton uit.

De man die aan haar schudde kwam nu voor haar staan. Hij had een brandweerpak aan. Ze keek om en zag dat er minstens vijftig mensen in een wijde halve cirkel om haar heen stonden. Ze keken afwisselend naar haar, en naar het water. De mannen hadden hun armen over hun borst gekruist, en helden licht achterover in hun verwassen rock-tshirts. De vrouwen hielden zich aan de mannen vast. Alsof ze bang waren dat alle mannen in het water zouden springen, in een oer-reflex. Als ze oogcontact maakte met een van hen draaiden hun ogen weg.

“Waar is je vriend precies te water geraakt? Waar?” De brandweerman keek haar van heel dichtbij in de ogen. Ze knipperde. Grappig dat hij die term gebruikte. Te water raken. Net als in de krant. Ze lachte vriendelijk naar de brandweerman. Die herhaalde zijn vraag.

“Gewoon hier, vlak voor de kant,” ze begon er genoeg van te krijgen. Ze voelde zich opeens ook ongelooflijk dronken, hoewel ze nauwelijks wat op had. De brandweerman draaide zich van haar af en schreeuwde wat. Ze zag nu een paar hoofden in het water liggen. Ze zag niet meteen welke die van Erwin was.

Ze zocht naar een vuilnisbak om het lege bordje in te gooien. Toen ze er een vond moest ze flink proppen om het er nog bij in te krijgen. Het liep over van frietzakken, colabekers, gescheurde poncho’s en resten onduidelijk voedsel. Ze draaide zich om en zag dat ze zich nu buiten de halve cirkel bevond. Sommige toeschouwers keken nog even naar haar om, maar al snel maakten ze de kring kleiner en drongen dichter naar de waterkant toe.

Man te water met poffertjes, brandweer uitgerukt. Schoen verdwenen.

Er werd hard om haar geroepen, hoorde ze. Het klonk paniekerig. Ze zou er niet in meegaan dit keer. Lekker in het gras liggen. Dat ging ze doen. Stelletje stresskippen.

(Pip : GREEN GRASS)

Die man (3)

2011-03-03T04:55:00.000-08:00

Hij stapt de stinkende bus uit en als hij om zich heen kijkt, ziet hij zichzelf in buitengewone vormen terug. Deze mannen, de mannen uit zijn groep, die waren er bij, net als hij, nu dertig jaren gelden. Ook zij waren klein, onbespoten, en ook hen was verteld dat ze op reis gingen, hoe avontuurlijk.

Ook zij kregen later problemen, ze kregen vrouwen aan wie ze nooit het hele verhaal vertelden en kinderen die bang waren om te dichtbij hun vader te komen. Ze hebben lege muren, genoeg dozen om elk moment te kunnen verkassen en zijn ieder moment van de dag op hun hoede.

Maar dat is de binnenkant.

Ze hebben ook buiken die over hun bruine riemen heenbulken.

En hij, hij schudt zijn schouders, hij is goed van lijf, heeft nooit gerookt en is altijd blijven sporten. En hij is alleen. Pech? Onhandigheid? Of is het het zand van precies deze woestijn dat zijn systeem heeft doen vastlopen?

Als hij zijn ogen toeknijpt ziet hij de film die hij ooit had willen maken.

Mist

2011-03-01T08:33:00.000-08:00

(Of zo helder raken van een bundel, dat je erover heen gaat schrijven, er dwars door heen, antwoord gaat geven op de zinnen die een man schreef, op een dag, toen hij het beter wist dan wie dan ook.)

Het moment is zo gezocht, dat het gevonden niet herkend wordt en opgehangen raakt aan eerdere verhalen, ideeen en dromen. En verdwijnt. Ik verdwijn met het moment, ik verdwijn met je, zonder het te vragen, het antwoord schreef je al op mijn hand zonder het te geven.
Of het moment is zo gezocht, dat het eenmaal herkend niet gevonden wordt en raakt aan latere verzoeken en dus maar vast verdwijnt.

Helder raken en de mist verwelkomen.
(Ik kan ook alles tegelijkertijd.)

Afscheid

2011-02-25T03:43:00.000-08:00

Verhuizen van het ene atelier naar het andere. Mislukte schilderijen van de muur, er hoeft niemand meer naar te kijken als ik het zelf niet doe. Losse projecten opgestapeld in een krat, een waslijn vol gedichten rol ik in de deken waar ik onder lag als de verwarming het weer eens niet deed. Niet zwaaien naar de voorbijgangers, ze zijn in de kunsten, ze zwaaien niet ze knikken terwijl ze telefonisch contact hebben met Miami.

De nieuwe plek is een Kantoor. Er huizen mensen met gewichtige stapels papier, gelukkig dreigen ze elk moment om te vallen. De stapels, niet de mensen. Die zijn stevig, ze zijn met veel en ze ogen dapper. Het Kantoor staat aan een gracht midden in de stad, het heeft een hoog plafond en een heuse 'koffiemachine-plek', zoeen waar je de roddels onder aan het aanrechtblad kan plakken voor de volgende passant.

Ik breng een tafel mee van een belachelijke omvang. Ik hang er gordijntjes onder zodat ik mijn luchtbed ongezien tussen de poten kan schuiven.

Verhuizen. Het valt kennelijk te leren.

Die man (2)

2011-02-15T08:06:00.000-08:00

Die man straalt van protectionisme. In zijn eentje.
Met een krijtje heeft hij ooit het gebied rondom zijn ziel afgetekend: de lijn is vanaf grote afstand te zien en eenmaal in t vizier kan je maar twee dingen doen. De eerste reflex is met geweld er overheen te denderen. Die man, hij zit daar toch veilig? Die redt zich wel. De tweede is er langs te tippelen, af en toe wat tenen naar binnen te steken en te laten aaien om ze dan weer schielijk terug te trekken.
Achter de stippellijn is het stil.

Die man, hij is herkenbaar aan zijn feesttenue, hij draagt het zeven dagen per week en als je hem ernaar vraagt schudt hij zoals na elke vraag met zijn hoofd en zijn schouders tegelijk. Het kan de man niet schelen. Zijn stippellijn houdt stand.

De man vraagt om een emmer water.
De man heeft dorst.

Vete mas lejos, Alicia

2011-02-04T13:46:00.000-08:00

Zeldzaam geraakt door een film.

Een sfeer, beleefd op mijn eigen reis, een sfeer die ik voor mezelf al hardhandig als cliche had opgeborgen, om later nog eens een afdruk van te kunnen maken. Die sfeer heeft Elisa Miller gevangen met haar film Vete mas lejos, Alicia. Alleen al van de engelse vertaling van de titel kippenvel: Alicia, Go Yonder.
Wonderlijk hoe een ervaring zo universeel kan zijn zonder dat het je afgenomen wordt. Ieder beeld vleide zich om me heen, en het gezucht van voor en achter me in de bioscoop raakte niets wat met mij te maken had. Ik hoorde het wel, want alle zintuigen stonden wagenwijd, en dat was nodig. Hoorbare paniek, voelbaar genot en gruwelijke ongrijpbaarheid.

De maakster vlocht haar eigen dagboeknotities in die van haar hoofdrolspeelster, en liet alles samenkomen in de idee achter de roman van Sylvia Plath. Bell Jar. Een perfecte film, maar alleen als je kan voorkomen dat de beschrijving ervan je eerder bereikt dan de film zelf. Want soms moet het verhaal achterwege blijven, om de emotie te kunnen laten bestaan.

Elisa, Go Yonder.
Ik kan niet wachten.

Geoglief

2011-02-04T13:33:00.000-08:00

Maria Reiche (1903-1998) ontdekte staand op een keukentrapje kilometersgrote schilderingen van spinnen en geometrische figuren, in de Nasca vallei in Peru. Ik zie haar wankelen, de snel grijswordende haren wapperend, terwijl geen mens kon bevroeden dat er ooit Google Earth zou zijn. Ik wil haar leren kennen, Maria, desnoods schrijf ik er zelf het verhaal bij.

Die man (1)

2011-02-01T11:05:00.000-08:00

Van de man die ooit parachute sprong, waarna hij fotomodel, golfleraar en sociaal werker was, de man die te jong in heftig oorlogsgebied gestationeerd werd en daar op bevel een kat vermoordde. Van de man die door zijn ouders te jong de wacht aan was gezegd, die man, -dezelfde man die in Sri Lanka was tijdens de tsunami (maar net even niet op het strand lag, en daar nu met enige spijt over praatte)-, ja! de man die de halve wereld had afgereisd, van die man wilde ze het liefst de kleren van het lijf rukken,

om ze aan smalle reepjes te kunnen scheuren.

Niet alleen zou ze hem daarmee vast gaan binden aan zijn eigen leven, en eventueel dat van haar, ook was het ernstig van belang dat ze verse kleding voor hem kopen kon. Hij was per slot van rekening haar fictieve minnaar, en dus haar aankleedpop, ze zou hem wel even kneden tot hij even nonchalant, muzikaal en even zeker van zichzelf zou zijn als de man waar ze nu al veertien jaar mee samen was -

er was nog werk aan de winkel.

Want, zo stelde ze met haar eerstegraads koudegrondpsychologie al lekker snel vast: de man had geen bindingsangst, zoals een beetje man dat heeft deze dagen, de man was veeleer een meester in de verlatingskunst.

Wonderlijk wezen in de vertrekstand, die man, zoals zijn gordijnen voor de ramen hangen om bij het weggaan achter te kunnen laten, zoals zijn muren wit en leeg blijven ondanks de zelfgemaakte schilderijen op de grond, zoals het plastic voor de raampjes van zijn voordeur wappert, iets waar de buren al na een dag over waren gaan klagen.

Hij gaat er niet op in, op dat soort klachten, hij woont er immers niet, hij is zo weer weg.

Die man is zo weer weg.

2011-01-25T01:58:00.000-08:00

De speeltuin(beheerder)

Om te spelen heb je afstand nodig, een afstand tot de handeling, zodat er ruimte ontstaat om in te bewegen. Zoals kinderen zeggen: ‘Dan was jij de moeder, en ik de vader.’ Altijd in verleden tijd. Alsof ze zelf al zoveel afstand hebben van hun eigen spel dat ze erover praten in een andere tijdsaanduiding. Het kind heeft het spelen volledig onder de knie. De laatste jaren is het de kleintjes toch niet bepaald gemakkelijk gemaakt. Het materieel moet aan vele eisen voldoen, het speeltoestel mag niet te hoog zijn, en de tegels zijn van rubber. Het recht om een gat in je kop te vallen en daar wat van op te steken bestaat al lang niet meer. Er komen wel nieuwe speelplekken, maar die hebben hoge hekken en die gaan na een bepaalde tijd op slot.

Waar grote mensen spelen, heet het al snel improviseren. De improvisatie is een niet te onderschatten levenskunst. En eén die aan het verdwijnen is, in een omheinde, maar ook over-geautomatiseerde cultuur als de onze. Een gemiddelde verkeersader in een middelgrote stad telt zo’n 15 borden. Het percentage Nederlanders zonder mobiele telefoon is verwaarloosbaar. Er wordt nauwelijks beroep gedaan op ons improvisatie vermogen. We laten ons leiden.

Tot de borden omvallen: de TomTom weigert dienst, de telefoon heeft geen accu meer, het idyllische meertje zonder ‘verboden/toegestaan hier te zwemmen’ wordt een angstaanjagend verschijnsel. Wat doen we zonder richtingaanwijzer?

Leven zonder leidraad

Er blijken dus ook ‘bordjes’ in overdrachtelijke zin te bestaan. Alle hulpmiddelen waar we in het afgelopen decennium sluipenderwijs afhankelijk van zijn geworden. De mobiele telefoon als drager van alle informatie over je beste vrienden. Email en Facebook als middel om elkaar bij te praten. ‘Mensen zijn van subjecten veranderd in object onder de objecten,’ schreef Baudrillard. Bepalen we onze richting nog wel uit vrije wil?

Een herinnering aan een vakantie in Joegoslavië. Na een lange rit door het binnenland van Bosnië ontdekken we een helder meertje, met kleurige bloemen eromheen en gras als uit een commercial. Helblauwe lucht en schetterende zon, een licht verkoelend briesje, hier moet gepicknickt worden. Achter me stelt iemand voor om eerst even een frisse duik te nemen. Ik staar in het diep zilveren water, zie vissen in alle kleuren, kijk nog eens om me heen - en besluit dat zwemmen geen optie is. Hoe helder dit water ook, hoe warm we het ook hebben, onze tenen kunnen we hier met geen mogelijkheid insteken. Ik kijk hulpeloos naar mijn medereizigers.

En dan weet ik het. Er staat geen bordje. Niet met ‘verboden te zwemmen’. Geen pijl naar de ijscoboer verderop. Er staat helemaal niks. Terwijl ik bedenk wat dit precies betekent, klinkt vlak naast me een plons. Het water is heerlijk, hoor ik, alleen wel iets ondieper dan vriend dacht. “Ik zou een klacht indienen,” mompel ik nog. Maar ik heb verloren, en de onrust is gezaaid.

Wat gebeurde er daar bij dat paradijselijke meertje in Bosnië? Het was het gebrek aan hulpmiddelen dat me desoriënteerde. Ik werd voor een keer vrijgelaten, in een wereld waar eigenlijk altijd hulp is. In de vorm van pijlen, aanwijzingen. Een pinautomaat vind ik door te zoeken naar een gigantische lichtbak die erboven hangt. De juiste wijn in de supermarkt herken ik aan het prijskaartje, of de bonusaanbieding die erbij hoort. De ene deur is bedoeld als entree, de ander als uitgang. Dat staat er namelijk op. Afspraak vergeten? Grijp de Iphone en mail, bel, chat. De mevrouw met die blouse zo geel dat je ogen uit de kassen springen, die werkt hier. Die hulp komt veelal ongevraagd, en zo veelvuldig dat functioneren zonder nauwelijks nog lukt. Duidelijkheid! Pijlen. In slaap gesust door een overkill aan kompas.

Gelukshalve

2011-01-24T13:10:00.000-08:00

Lang genoeg gekeken
naar de lelie tot ie open gaat,
tot zover deze dag.
Verder?

Verder liepen er grauwe mensen op straat, vanochtend al, ze waren nat van zweet en regen, tot ver onder de lip liepen ze over van overmoed - hoe anders zou je zo de straat op durven?
Het wordt tijd voor een flinke dosis ongemoed.
Stoppen met glimlachen tegen de lelijkheid,
weer ouderwets en karakterhalve een baksteen door de bek
van de zompige vrouw stampen. Daarna
een kwaad woord zoeken voor de voorbijganger die na jaren nog altijd nietsvermoedend doet, intussen wel alle stoepen vullend met zijn nikszeggende smoel.

Opflikkeren.
De woede woelt.

Afterlife

2011-01-17T08:36:00.000-08:00

Dat het giert door een lichaam, daar kan ik nog mee leven.
Er mee slapen gaat een stuk lastiger, ik wervel me de nacht door en probeer niet te denken aan dat waar aan ik denk, steeds maar denk. Uitlokken tot het ophoudt, zeggen ze, ze zeggen je leeft maar een keer, dat ook, dat zeggen ze ook - hoe weten ze dat toch allemaal zo zeker?
Net zo gemakkelijk vertellen ze je dat er heus een volgend leven komt, en dat je dan altijd nog zien kan. Niemand vertelt je dat.

Moeder, knielend.

2011-01-15T06:37:00.000-08:00

Omdat het zo hoorde, kropen we door bergen
kinderschoenen, er waren er van alle twee,
zou je denken.

Een blinddoek om het spel te maken gaf ons
de aanblik van, ja wat, van familie in wanhoop,
zou je denken.

Toch was het een spel, een spelletje, het was maar een spel,
mama, ik heb je nooit gevraagd te spelen dat je zocht.
Waarom deed je dan niet alsof je vond?

Nu is daar het beeld, van een gymp in de lucht,
de maat was de mijne niet
hij leek er niet eens op, niet eens op de tast.

De brievenbus moet klepperen.

2011-01-03T04:56:00.000-08:00

Want daar is ie ten slotte voor gemaakt, die brievenbus. Er passen dikke brieven, dunne boeken, dichtbundeltjes, schilderijtjes en kaartjes met de beste bedoelingen doorheen. Dus wat let ons daar gebruik van te maken? De post-lakeien lopen doelloos rond in schitterend oranje-zwarte pakken, ook zij smachten naar wat waardevols om door onze gleuven te laten glijden.
taratA gaat het doen.
Als je vanaf vandaag je adres doormailt naar tarata.txt at gmail, leg dan vast een comfortabel kussentje op je deurmat, en krul jezelf erop. Voor je het weet ligt er wat.

En hee, het is gratis! Mocht het bevallen, en wil je meer, dan stuur je me gewoon wat postzegels op. Liefst vormgegeven als een liefdesbrief, dat spreekt.

Uw beroepsklepperaar,
taratA.txt

Hij moet weg.

2010-12-27T05:08:00.000-08:00

In het stille, brave dorp van mijn ouders woont één Afrikaans gezin. Man, vrouw en drie kinderen vluchtten vijf jaar geleden uit Burundi. Zij - werd verkracht door soldaten, en zag twee van haar kinderen voor haar ogen afgeslacht. Hij - bleef bij haar, tegen alle lokale wetten in, en vluchtte met zijn gezin naar het snoeiharde Holland. Daar steken ze nu pikzwart af tegen de bleke paardenmeisjes, het platgetrapte kermisveldje en het jaren zeventig winkelcentrum. De jongste dochter glimt van geluk tijdens een kinderfeestje bij mijn nichtje thuis en in de bioscoop roept ze midden in de film heel hard IK HOU VAN JULLIE ALLEMAAL!
Haar moeder wordt met enige regelmaat opgenomen in een inrichting, het trauma wordt moeizaam een plek gegeven. Buurtbewoners helpen hen met formulieren, leggen uit dat je vijfentwintig euro moet betalen om te leren zwemmen, en niet eenmalig, maar ieder jaar. En dit jaar kregen ze een verblijfsvergunning. Het lijkt een idylle, het lijkt de enige manier te zijn waarop de wereld kan werken: 15.000 rijke, relatief onbezorgde Brabanders vangen 5 minder gelukkige Afrikaanse medeburgers op. Met enig onbegrip, met heel veel liefde, met miscommunicatie maar onmiskenbaar met vooruitgang.

Tot het echte nieuws tot me doordringt. De zeventienjarige zoon wordt hier wekelijks van zijn brommer gesleurd door leeftijdsgenoten. Ze slaan hem, trappen hem tegen zijn hoofd.
"Ga terug naar je eigen land", roepen ze alsof ze het zelf verzonnen hebben.
Ze hebben geleerd te haten.
Ze kijken naar New Kids, het speelt zich af in hun gemeente.

Hij die hen dit leert, hij die het als hobby heeft opgevat angst te zaaien onder de kleinburgerlijken, hij die in zijn eentje het hele kabinet gevangen houdt.
Hij moet weg.

Mme Bovary en haar apotheker

2010-12-20T06:56:00.000-08:00

...Maar de meeste aandacht trekt wel, tegenover herberg De Gouden Leeuw, de apotheek van Homais! Vooral wanneer 's avonds de olielamp is aangestoken, zodat de rode en groene bokalen die de etalage sieren zich tot ver over de grond uitstrekken in twee kleurige schijnsels; dan schemert daar doorheen, als in Bengaals vuur, de schim van de apotheker, leunend aan zijn lessenaar. Zijn huis is van boven tot onder bedekt met affiches in schuin-, in rond-, en in blokschrift: 'Vichy, Salters en Baregeswater, bloedzuiverende vruchtextracten, Raspail-tinctuur, Arabisch krachtmeel, Darcet-pastilles, Regnault-bonbons, verbandmiddelen, badzout, medicinale chocolade, enz.' En het naambord, in volle breedte van de winkel, vermeldt in gouden letters: Homais, Apotheker. Achter in de zaak, achter de grote, in de toonbank verankerde weegschalen, staat het woord laboratorium boven een glazen deur, waarop in het midden nogmaals de naam Homais praalt, in gouden letters op een zwarte achtergrond....

Het brandt.

2010-12-16T08:16:00.001-08:00

Op de een of andere manier

zal ik altijd van je houden.

Ze zingt het, begeleid door eigen gepingel, een snik en een sms-toon. Misschien wel van hem, dat bericht, met weer een liefdevol zinnetje, uitgekiend om haar zo gelukkig mogelijk te maken want zij is

weg.

Nu dartelt hij, de held die hij altijd gebleven is door de kerstversierde straten van het paradijselijke dorp. Daar loopt hij, hij wordt wat ouder maar wat geeft het, het maakt hem mooi.

En zij.

Ze zingt.
Pakt het deel van haar leven dat met hem was in, strikt er het mooiste lint omheen en legt het op de piano. Ze zingt haar liedje.

Op een bepaalde manier

zal ik altijd om je geven.

Het brandt.

dampende dooie dichters

2010-12-09T04:09:00.000-08:00

Als woede zich uit als wolkjes stoom in de nacht, uitpiepend boven de snikhete lakens, dan wordt het tijd om te rennen. Door drassige velden, desnoods, want drassig is wat het is, deze dagen. Als drijfzand sluiten de mogelijkheden zich om me, om me heen, ik wil klimmen maar ook de ladder zakt weg onder mijn toch niet al te groot soortelijk gewicht.

En toch stijg ik, als de dampen uit mijn huid.

Door je langer aan te kijken krijgt het idee de kans zich te vormen voordat het vervliegt en plaats maakt voor een volgend. Door dichter bij je te gaan staan zonder dat het angstig wordt groeien plannen uit tot daden in de knop.

Het begint. Niemand kan nog wachten.

Ultieme samenvatting van het leven.

2010-11-22T08:24:00.000-08:00

Haffner Revisited

2010-11-22T08:04:00.000-08:00

Op de vraag waarom wij kunstenaars onszelf zo slecht kunnen verdedigen, is een van de antwoorden toch ook dat we niet zo goed kunnen schreeuwen. We deden een lafhartige poging, althans, velen van ons, op het Leidseplein, afgelopen zaterdag. Niet weinigen onder ons maakten zichzelf zelfs ter plaatse nog belachelijk door te wijzen op de lumineuze keuze voor dat plein boven het Museumplein: dat hadden we natuurlijk nooit volgekregen, en hoe lullig ziet t er dan uit voor je als kunstenbakker.

En lullig, dat voelen we ons.

Vrij lang natgehouden door een ons welgezinde natie staan we nu te bibberen in het hemd doorweekt van slijm. We moeten onszelf gaan aankleden, en het probleem is niet dat we dat niet kunnen. Het probleem is dat men aan de laatste draad van onze vale onderbroeken hangt en dat niemand graag naakt is tegen zijn zin in. We hebben jarenlang gewerkt aan onze uitstraling, onze outfit, en hebben geen ervaring met wapens of ander fysiek geweld om te voorkomen dat de basis ervan onder onze poten wordt uitgeschopt. We kunnen alleen maar machteloos onze handen hoog houden en hopen dat de tegenstander genade kent. Genade met iemand die hij niet begrijpt. Iets wat hem boos maakt. Spreek gemeentaal of sterf. Zing wat de massa zingt, of verdwijn.

Een maand geleden las ik Sebastian Haffner's Geschiedenis van een Duitser. Hij was een jonge man, midden jaren dertig, en zag hoe de 'denkende mensch' langzaam maar zeker steeds stiller werd. Uit angst, voor hen die met meer waren. En vooral: meer lawaai maaktaen. Ik huiver nog steeds.

s nachts wel

2010-11-18T05:21:00.000-08:00

Rode Loper

2010-09-28T00:47:00.000-07:00

Het culturele evenement straalde als een goed ingevuld subsidieformulier. De ingredienten waren toegepast zoals de intendant het graag ziet: Een vleugje buurtparticipatie, een dopje amateurkunst, en de urgentie, die zat m in de politieke fusie van de stadsdelen Oost/Watergraafsmeer en Zeeburg.
En wij, wij stonden braaf ambachtelijk te zijn, ons cultureel erfgoed woog meer dan 60 kg en moest straks weer in de auto getild.
Gelukkig hadden we champagne.
Want het leven bleek te vieren, ook zonder excel-sheet.

Honden die buiten winkels wachten op hun baasje.

2010-08-29T09:28:00.000-07:00

Een discussie.
Over of elk idee moet worden uitgevoerd.
Ik zeg nee, tenzij.
Hij zegt ja, altijd.

Peins en knauw aan een pen. Is het daarom, dat het periodes stil is in en om mij heen? Had ik in die witte ruimtes beter een slecht idee kunnen gaan voederen? Opdat het, weet jij veel, tot briljant project uit kan groeien?

En dat we het niet weten, dat staat in elk geval vast.
Dat we het niet willen weten, dat bedenk ik voor de veiligheid vandaag er even bij.

Blijven

2010-08-13T03:11:00.000-07:00

Omdat het niet uitmaakt, zeg je,
scheur je me open, leg je pekel aan de randen
lik je de ergste pijn naar binnen.
Mijn ogen berg je op voor zolang het duurt
dat is niet erg, het is niet erg.

Want later zal ik mezelf wassen, de naden borstelen,
de plooien strijken voor de avond
die jou weer brengen gaat, we zullen elkaar eten met de peper van weleer.
Omdat het niet uitmaakt worden we ouder en blijven we ons herkennen
in het handelen
in ultramodern vermijden.

Beekje

2010-08-04T04:43:00.000-07:00

Het is kunst, of kozijnen. Zoveel was haar al snel duidelijk.
De vraag is dan wel nog wanneer een mens de keuze maakt, en of het die keuze wel zelf kan maken.

Een dorp afgebakend door randen van hoog mais, zoemend van een dialect dat zichzelf verraadt en met als enige opmerkelijkheid dat iedere neger er doof was. Ze groeide er op, stelde zich weinig vragen, rolde zonder veel ophef ieder jaar na de middelbare school verder weg van het mais. Eerst naar een middelgrote stad met, voor haar, de feel van een metropool. Ze leerde er het verschil kennen tussen een Turk en een Marokkaan, terwijl ze tussen hen in wachtte in de rij voor de telefooncel om naar huis te kunnen bellen, in diezelfde rij bleken niet alle Afrikanen gehoorproblemen te hebben.

Op het moment dat iedere nieuwe mens bekend bleek met al oudere mensen, werd het tijd om door te zetten. Naar de hoofdstad. Tegen de tijd dat ze er aan kwam had ze alle drugs, alle drank en alle vormen van feesten al geprobeerd. De hoofdstad bleek een kabbelend beekje, met als voornaamste verschil dat ze er niet meer zo opviel. En ook dat gaf rust.

De keus tegen de kozijnen bleek gemakkelijk. Maar de gordijnen, die bleven. Net als de katten, de koelkast en de kaasschaaf. Zelfs een burger kent zijn momenten.

Maar wat is er na de hoofdstad? De grenzen over? Ze woont met een mens dat zich thuisvoelt in de beek, en bij dat mens wil ze meer dan graag oud worden. Dus bouwt ze nog maar een dam, hopend op een stroomversnelling. Want daar, ergens om de hoek, ruist oorverdovend de waterval.

Nase für Kunst

2010-08-01T02:44:00.000-07:00

De man heeft zijn sandalen aan, daaraan herken ik hem. Ook de grijze baard, de glimmende ogen en de terugtrekkende bewegingen van zijn hoofd bewijzen dat het mijn vader is. Een verlegen vader, in de ouderwetse rol van de man-achter-de-vrouw. Moeder regelt, hij past zich aan.

Een paar jaar geleden pas leerde ik hem kennen. Van de ene op de andere dag begreep ik dat ik niet alleen maar op mijn moeder lijk. Dat de honger naar beelden en de paniek die erbij hoort regelrecht uit zijn hart komen: Ik draag hem mee. Zijn talent, zijn angsten, en zijn vragen. Met als grootste verschil dat ik ze kan lezen, de ingredienten, op een moment dat ik er mee worstel. Hij heeft ze niet eerder leren lezen dan dat ik ze hem voorschotelde.

We lopen door de gangen van een fantastisch licht museum. De Duitse museumbeambten zijn nogal gemaakt locker tegen ons, totdat een van de vrouwen een balpen in mijn handen ziet. Mijn hart, zegt ze tegen me, doe het voor mijn hart dat bijna overslaat, en doe die pen weg. We staren naar Syrische landschappen, teruggebracht tot de kern: rothko-achtige rechthoeken in overlopende natuurlijke tinten. De doffe kleuren schitteren in mijn ogen, ik merk dat mijn mond al een paar minuten openhangt.
Maar we kwamen niet voor Ullrich Erben, we zijn hier voor Mataré. Mijn vader heeft het er al de hele dag over, hoe hij verlangt naar de beelden van deze man. We gaan naar boven, waar blijkt dat een gedeelte van de grote Mataré collectie is overgegaan in inkt-spatten van een man wiens naam ik kwijt ben omdat ik me hem niet wil herinneren.

Helemaal in de laatste zaal vinden we het dan toch. Ik ben onder de indruk, van de gladde, en toch zo indringende koppen die de man van gevonden stukken hout maakte, van de houtsnedes vol koeien waar hij dagelijks tegen aan keek en van het gigantische, weer houten beeld van een moeder een kind. Ik schrik op als we uitgefoeterd worden door een Duitse dame met museum-gezag, en dan pas realiseer ik me dat mijn vader weer doet wat hij altijd heeft gedaan.
Hij aait kunst. Hij raakt het niet heel even aan, om te voelen welke temperatuur het materiaal heeft, of hoe ruw het is gehouden. Hij streelt de beelden, steeds weer, hij glijdt met zijn vinger over de verf-overgangen op schilderijen en duwt zijn forse neus tegen vitrinekasten alsof hij er dwars door heen wil snuiven.
Na de berisping gaat hij verder, naar de volgende zaal. Mijn maag staat op zijn kop, ik voel me plaatsvervangend beschaamd. Des te meer misschien omdat het hem zo weinig lijkt te doen. Deze verlegen man, hij is een kunstenaar. Wat hij hier heeft gezien, neemt hij straks mee naar huis. Het zit in zijn neus, het hangt aan zijn vingertoppen. Straks als hij thuis is, zal hij ze gebruiken om een Albert Heijn tas te vullen met spullen waar mijn moeder hem om vraagt.
Maar 1 dag per week, zo beloofde hij mij, zal hij zich terug gaan trekken op zijn atelier op zolder. Hij zal de deur op slot doen, om de kleinkinderen buiten te houden en de hond te laten janken.
Ik beloof hem hetzelfde en ga naar huis.
We denken de hele nacht aan elkaar.

n Dag

2010-07-21T06:23:00.000-07:00

Geen halt op dit leven,
nergens een greep om aan te hangen
als de vloed verdrijft wat goed was

en jij wankelt tot je recht staat.

Baard

2010-07-18T13:29:00.000-07:00

De man had een baard, en een stem die dat niet verried. Maar ze was niet blind, ze vond hem op een bank in de tuin aan de andere kant van het water. De sfeer deed hem denken aan Kralingen, 1970, zei hij, en haar pavlov-karakter meldde dat er onlangs nog een boek over Kralingen was verschenen, ja, juist deze week. Het was even stil, niet erg lang. Ze kwam steeds dichter bij, tot ze de baard bijna kon ruiken. Het rook naar blije jaren, naar een tevredenheid die ze herkende maar nooit zo bij zichzelf vond passen. Hij verklapte haar dat hij de baard pas een paar maanden had. Om hen heen dansten mensen uit allerlei tijdperken dezelfde dans, het witte licht in de bomen maakte dat het nooit meer later worden kon.

Ze praatten door, ze vergat dat ze niet alleen was in de tuin. Hij vroeg niet wat ze deed, hij vroeg hoe mensen haar het leukst vonden. Op dat moment ging het witte licht uit, het donker ging aan. Hij vertrok als uit een dorpscafe, tot straks in de supermarkt, tot straks bij de bakker. Tot straks, lieve Willem, je bent het leukst met je baard aan.

Kutjurk

2010-07-12T03:30:00.000-07:00

De oranje jurk (nouja, een licht verwassen oranje pyjama) bracht in de middag nog een heel nieuw, welkom gevoel teweeg: dat van saamhorendheid met een groep mens waar ik nooit eerder saam mee was. Wild werd ik begroet op de fiets door ook wat onthutst uitziende schepsels met oranje vlechten en hun vriendinnen, ik werd er onverwacht blij van. Even zo groot was de deceptie toen ik met dezelfde pyjama vannacht weer naar huis moest. Vantevoren had ik bedacht dat er sowieso wel een feestje zou zijn: tweede is toch Ook Best Heel Knap? Maar plotseling hoorde ik bij een heel treurig kijkende massa, zwijgende slierten opgedoste vogels keken weer stuurs naar de grond in plaats van naar elkaar. En hoewel ik zelf nog best opgetogen was (want een nep-voetbalkijkert), stapte ik bij aankomst hard huilend van mijn fiets. Het was mijn schuld ook, natuurlijk, dat Nederland zo sjaggerijnigmakend verloren had -

Een oranje jurk met witte bloemetjes.
Het kon niet onbestraft blijven.

Til 'ns room

2010-07-05T04:31:00.001-07:00

Ze fluisterde het uit al haar porieën
hij heeft haar eindelijk gehoord.

2010-07-05T03:21:00.000-07:00

als ik prijzen wil

2010-07-05T03:05:00.000-07:00

als ik prijzen wil, neem ik aan de hand
een kind, dit om de aandacht af te
leiden van het op te hemelen object

opdat er onverhoeds toch luidgesproken
tussen neus, lip en borrelnootje door
gesteld kan dat die mens de mooiste
is, da's te zeggen, in zijn soort.

2010-07-04T02:03:00.000-07:00

Ze is op zoek naar het juiste antwoord op de vraag: Wat doe jij nou, tegenwoordig? Bij voorkeur wordt die vraag haar gesteld op een zit-feestje, met tuinstoelen, waarvan het gros van de mensen haar iets te vaag voorkomt. Ze zijn niet moeilijk te lezen, dat is het niet, ze zien er druk, ambitieus, en in verschillende stadia van succesvol uit.

Ze kijkt eens in haar mapje met visitekaartjes en trekt een roze, met gouden bloemen.
Vandaag is zij

Handelaar in Hedendaags Klassiek
Bezoekuur voorheen op afspraak.

Vannacht droomt het volgende beroep zich vast wel naar haar toe.

De chinees

2010-06-25T03:52:00.000-07:00

Een boek gelezen en tot de schokkende conclusie gekomen dat ik het niet goed genoeg vind omdat ik het zelf ook zo gedaan zou kunnen hebben. Met wat inspanning. Met jaren van doorzettingsvermogen. He. Dan. Zou ik dat ook kunnen. Ik begin er niet eens aan. Als dit dan alles is, wat het oplevert?

Hoe lang is die Chinees, die met zijn stokjes mijn pogingen blokkeert nog voor ze tot groei kunnen overgaan? Soms denk ik dat hij slaapt, en maak ik een sprong, mikado de meest ongevaarlijke stokjes er tussen uit en leg me tevreden naast hem te rusten.

Bij het ontwaken zitten de ogen alweer bijna dicht. En de chinees en ik knipogen elkaar weer een dag door.

Weer geen psychiater nodig

2010-06-23T03:08:00.000-07:00

In de droom van vannacht maakte ik een smak achterover met mijn stoel. Het was een uitgekiend onhandig moment: precies op het hoogtepunt van een gewichtige opening van een theaterfestival, iets wat leek op de Parade. Het overige publiek moest er hard om lachen, en iemand was zo leuk om 'nog een keer!' te roepen. En dat deed ik: ik viel precies hetzelfde, maar iets langzamer, helemaal achterover, en vond het toen als enige nog ongelooflijk grappig.

De spanning van zo'n moment, afgesloten van en toch midden in, die voel ik nog steeds in mijn maag. Ruimte om te vallen. Wat zijn dromen toch kinderlijk helder.

Persen

2010-06-21T11:38:00.000-07:00

gestaan tussen de groten, mij zowaar niet kleiner gevoeld
dan de koffiemachine misschien was ik wel zo iets zo hoog
als de etspers, die glimmende, daar achter in de hoek.

gloeien als de man zijn hand heft, blozen onder mijn trui
bij een windvlaag, de hoed vliegt op en landt niet meer.
als mensen bij de visboer, mensen die normaal niet bij de visboer komen

hangen we aan muren die gisteren nog wanden waren.

Zomer ode aan het bijzondere boek

2010-06-19T11:37:00.000-07:00

Een tafel vol bijzonder, unieke en onverkoopbare boeken. En een Pleidooi voor het Vel. Immers. Hoe zou iemand ooit een bult op zijn lijf moeten krijgen van al het elektronische. Pure Kippen-vel van druk-inkt.

Iedereen zit.

2010-06-15T15:09:00.000-07:00

Er op staan heeft geen zin.
Iedereen zit.

Met die woorden werd ik wakker, vanochtend. De droom speelde zich af in een duistere omgeving, een flat, een wak, een grot. En hij sprak de woorden. Ze hangen aan de muur.

Rommelen

2010-06-10T13:54:00.001-07:00

Het nieuwe woord voor de wereld na vandaag: rommelen.
Omdat het moet.
In een schuur, achter je huis.
Met plak, om een boek mooi te krijgen.
In een pan, omdat het recept kwijt is.
Met papieren, omdat niks recht is in je administratie van 2009.
En in de maag, als er een plan opkomt dat gerealiseerd moet.
Weg met kam en hark:

Klaar voor het Grote Rommelen.

Apotheek

2010-06-08T04:33:00.000-07:00

Wanneer je langzamer ademt, gaat de tijd langzamer.
Dat is de enige verklaring.

De apotheek staat vol op dit uur van de dag, de apotheek staat eigenlijk altijd vol. Iedereen is er. De buurman van tegenover met een mank been, de mevrouw van de visboer met een ontstoken oog, de shoarma-verkoper met een onzichtbare aandoening. Hij heeft jeuk, dat ziet mijn geoefend oog meteen. Jeuk op een niet nader te omschrijven plaats - ergens waar hij er niet zo goed bij kan.
Straks zal de apothekers-assistente ver over de balie heen buigen en hem vragen of hij inderdaad die specifieke zalf nodig heeft, en hij zal knikken met zijn ogen neergeslagen.

En weer opent de deur, met een automatische zoem. De massa lichtgewonde buurtbewoners schuift werktuigelijk een stukje door naar achteren. Nummer 33?
Een Antilliaanse vrouw duwt met een schok een kinderwagen naar voren. 'Moet je peperkoek? Moet je drinken?' roept ze voor de zoveelste keer tegen de peuter, die eruit ziet alsof hij helemaal niks moet, maar vooral zin heeft om de boel op te stoken. Ze heeft het ook meer tegen ons dan tegen haar zoontje. Hij komt heus niks te kort hoor, is haar boodschap, en wij spelen het spel mee. Ze krijgt een enorme zak medicijnen mee, je voelt de groep raden naar de inhoud.

Een verlopen kerel met lang haar en een ingevallen gezicht kijkt intussen kinderlijk blij verrast als hij een oude maat herkent. 'Hee! Jij bent toch van die coffeeshop?' De maat is minder gelukkig met dit toeval. Hij knikt kort en kijkt naar de grond. Hij zit op een van de weinige stoelen en ziet zich geplaatst voor een duf dilemma: zijn stoel opgeven, met als voordeel dat hij zich vrij kan bewegen, met als nadeel dat zijn pijnlijke voet zal gaan protesteren. Hij besluit te blijven zitten.
'Die is dicht he, die coffeeshop? Iets met wapens, ofzo? Of harddrugs?'

Ab

2010-06-06T10:41:00.000-07:00

Een jong babykatje legt kwetsbare patronen bloot in ons huishouden. Hij, prachtig klein tijgertje met witte voetjes, werd twee dagen geleden door mij gered uit een Eastpak-rugzak op het Muiderpoortstation. Door mij binnengebracht, en door mij gerustgesteld tot hij knorde van geluk. Vervolgens werd hij door partner J ingepakt, doodgeknuffeld, bemoedigend toegesproken, beschermd en gevoed. Weg band met tijgertje Ab, voluit: Abdel van Muiderpoort tot Balistraat, roepnaam Appie.
Zou het zo ook gaan als we echte mensenkinderen gaan baren? De kans is groot.

Binnen de kortste keren vonden we onszelf namelijk terug in scenes die geschreven zijn voor prille ouders. 'Heeft Appie al gegeten?' 'Laat m nou nog maar even slapen,hij heeft zo hard gespeeld.' 'Hij moet wel regelmatig eten krijgen hoor, anders went ie niet.' Waar is Appie?' 'In de binnentuin.' 'Hou je m even in de gaten? Ik ga boodschappen doen. En geef m straks wat van die Whiskas baby-melk.' 'Moet Ab niet leren om alleen te slapen, in plaats van tussen ons in?'

Appie is gezonden door een engel met ernstige twijfels.

Vragen gevraagd.

2010-05-31T03:45:00.000-07:00

De vraag bleef nog lang hangen, ergens achterin mijn slaperige hersenpan. 'Wat is jouw favoriete tijdseenheid?' Een blondgekrulde wulpse vroeg het aan haar minaar, hij was bediende in de lingeriewinkel en zij paste daar (te pas en -) slipjes en strings.

De jongen met de iets te grote neus dacht drie seconden na.

'Lustrum'.
Zij trok een lip.
'Vijf jaar,' voegde hij er aan toe. 'En de jouwe?'
'Soms,' zei ze, terwijl ze haar panty optrok alsof het een DeWaard-tent was.
'Wat. Ook Lustrum?'

'Nee. Soms.
Soms is mijn favoriete tijdseenheid.'

Het is een vraag die zou passen in het boek dat we als boekhandel deze week ongevraagd kregen toegestuurd door de uitgever: De vragende vorm - een roman? heet het, en het bestaat -inderdaad- geheel uit vragende zinnen. De eerste pagina irriteert, de tweede ook, tot je begrijpt dat langzaam lezen het devies is. Vervolgens veranderen de pagina's in doolhoven en halve antwoorden, die steeds gezocht worden terwijl de zucht -of is het de vlucht- naar de volgende vraag de kop op steekt. Kun je goed fietsen? Moet ik je alleen laten? Mis je BenBits en snap je helemaal waarom het is verdwenen? Zijn je lippen vochtig genoeg om onverschilligheid te uiten? Wat betekent 'zo zie je maar'?

Het boek lijkt een vraag op het antwoord dat ik deze winter had. Ik werkte aan een verzameling antwoorden op niet gestelde vragen, een reactie op alle nietgestelde vragen die aan de binnenkant van mijn lijf zijn blijven plakken. Als kind stelde ik nooit vragen. Ik leerde mezelf aan goed te kijken, goed te luisteren, om op de juiste toon en op het juiste moment te kunnen invallen. Op die manier kreeg ik natuurlijk steeds maar een gedeelte van het antwoord. Maar mijn eer was gered, en als eeuwige jongste was dat oneindig veel belangrijker.

Later toen ik groter werd en de weltschmerz me eventjes kopje onder duwde, heb ik een lange periode vragen vermeden die begonnen met 'waarom'. Te maximaal zinloos, hield ik mezelf voor. Er is geen daarom in dit huichelachtig leven. Het hielp niet, maar dat is haast pleonastisch om te stellen.

Dit boekje komt dus als geroepen. Niet dat ik al die vragen ga lezen. Ik ga ophouden met de antwoorden en beginnen bij het begin.
Want wat is in godesnaam mijn favoriete tijdseenheid?

Het mens

2010-05-29T14:16:00.000-07:00

Hoe kan een mens rustig zijn? Bij weertypes die niet stroken met de lente-verwachting, bij avonden die wegvallen in over-bedronken frases, bij de liefde die overweldigt en almaar groter wordt en al zo lang haar zachte gang gaat dat het lijf geen raad weet - en hoeft.

Het mens, het laaft zich aan woorden en strekt zich uit.

Grafisch atelier

2010-05-28T02:01:00.000-07:00

De ambachtelijke letterzetter is een man van 60+, met pretogen en een onaflaatbare stroom aan neurie-melodietjes op zijn zang. Hij heeft nauwelijks ooit een computer aangeraakt, het wereldwijde web is een jungle voor hem en dat wil hij graag zo houden. Gisteren heeft iemand hem verteld dat hij 27.900 hits heeft op Google. Hij kan er niet over ophouden. Hoe dat dan werkt? En of hij dus beroemd is? Wij denken van wel. Al merken we er niets van, hier in de roestige werkplaats waar alles nog met extreem milieu onvriendelijke stoffen aan elkaar gesmeed wordt, tot de prachtigste werken die nooit uit een computer geboren hadden kunnen worden.

Gonzo is dood

2010-05-27T03:29:00.000-07:00

Een koning van de rock n roll is gestorven.
Hij heet Gonzo, en kreeg vorig jaar wel erg veel last van zijn rug. Een laatste onderzoek wees uit dat het niet meer goed kwam. Het 'zat overal' en bestraling had geen zin. Gonzo was groot, Amsterdams en dus ook goedlachs. Hij heeft tot het laatste moment verhalen verteld, aan wie het horen wilde. En dat waren er nogal wat, want de man had veel publiek. Stoere bekuifde mannen en weelderig betatoeerde vrouwen. Zachtaardige motorrijders en rockers in geel joggingpak. De morfine waar hij uiteindelijk aan overleed was iets te snel in dosis verhoogd. De huisarts sprak van 'een teleurstellend resultaat', wat nogal eufemistisch uitgedrukt is, aan de ene kant, maar volstrekt onwaar aan de andere kant. Want Gonzo moest naar de Rock n Roll Heaven, en hij is er zo zacht mogelijk naar toe gegleden.

Zijn laatste rit maakte hij vanuit de Cruise-Inn, de tent aan de Amsterdamse ring die hij zelf had opgericht. Een bonte massa mensen stond die ochtend met bier in de hand intens verdrietig te zijn. Eddy Terstall zou er raad mee geweten hebben: met de lieve, onhandige handelingen met de gele bloemstukken die nauwelijks in de auto pasten. 'Oh, jij hebt ook een lange', sprak de vrouw door haar tranen heen tegen een lookalike van Cees Geel en pakte zijn lelies van hem over. Een seconde later vingen ze elkaars blik weer. 'Ik heb gelijk ook he', giechelde ze, en de jongen knipoogde een oog vol tranen. Iedereen lachte, omdat Gonzo tot op het laatst had gelachen, iedereen huilde, omdat hij pas 48 was en twee kinderen, twee vrouwen en ontelbare vrienden achterliet die niet zonder hem wilden.

De rocker in het gele joggingpak krabte met zijn rode nagels aan zijn achterhoofd. De stoet moest gaan rijden. We zijn dan wel een rouwstoet, sprak een vrouw die de boel probeerde te coordineren vantevoren nog de menigte toe, dat betekent niet dat we door rood mogen rijden. Ja we doen het natuurlijk wel, maar er kan niet gedeclareerd worden. 'Stuur de rekening naar Gonzo!' riep een Betty Page-achtige schoonheid. En zo geschiedde. De rekening ging naar de held, die dit prachtige zootje ongeregeld nooit meer kon zien lachen.

Of het snor zit.

2010-05-26T13:28:00.000-07:00

Bij Boekhandel van Pampus is deze week De Gouden Snor geboren. Het is precies dat wat het lijkt: een snor, van goud, en je kan m winnen. Waarmee is niet duidelijk, maar dat geeft niet: De naam is zo klinkend dat hij gejat lijkt. "Wat? Is de Gouden Snor verkiezing dit jaar bij Van Pampus in de winkel? Wat leuk!"

De bokaal is in de maak. De fietsen worden tot snor- omgeplakt. Niemand drukt de zijne/hare. De kandidaten worden razendsnel opgesnord. Enzovoort.

Wij houden ons nog wel even bezig.

Dorpsrust

2010-05-24T13:38:00.001-07:00

In het dorp van mijn ouders heerst een weldadige stilte. De lucht is blauw, de vogels piepen op de juiste momenten, en om de tweeentwintig minuten suist een fietser voorbij: fietstassen, korte broek, een opgeruimd gelaat.

Op de verjaardag van mijn moeder staan de nootjes in even strak gelid als de plastic tuinstoelen. De tap is aangesloten, de tent overdekt de tuin, de catering is besteld voor kwart over zes. Ik schuifel wat door de menigte, waarvan het gros me zeker twintig jaar niet gezien heeft. Het weerhoudt niemand ervan me de meest persoonlijke ontboezemingen te doen. De een heeft een kapotte rug, de volgende heeft een hartprobleem, een ander heeft tot twee keer toe zijn hondje dood laten gaan doordat hij wegreed met de auto en het beest nog buiten stond. De riem zat tussen de deur.

Als het geen persoonlijk leed betreft beginnen de verhalen steevast met "Je kent Ingrid nog wel" en ze eindigen stuk voor stuk op ongeloofwaardig lugubere wijze. Want in dit dorp, zo blijkt, krijgt iemand niet eenvoudigweg borstkanker. De vrouw in kwestie wordt tegelijkertijd bedrogen door haar man, de dochter pleegde zelfmoord of de zoon wil een meisje zijn. Ze worden afgetroefd door het gezin twee straten verderop, waarvan eerst de moeder sterft, vijf jaar later ook de vader het begeeft, en de dochter drie weken later ontdekt dat ze zwanger is. Van een Turkse jongen die het zijn familie niet durft te vertellen. En, vertrouwt een kennis van de slager van vrienden van mijn ouders me toe: de man was een alcoholist, de dooie vader heeft het gezin jarenlang geterroriseerd. Nou, dat is dan nog een geluk bij een ongeluk, verzucht ik opgelucht en krijg een ram van mijn zus tegen mijn scheenbeen.

Zij heeft zojuist ingefluisterd gekregen dat hier aan de overkant vorige week op klaarlichte dag is ingebroken door iemand met een hakbijl, ze hakten de voordeur weg en daarna de kluis. De autosleutels hingen aan het haakje bij de deur, dus de kluis was gemakkelijk te vervoeren.

Even is het stil. De vogels fluiten een stemmig lied. De fietstassen van de postbode zien er grimmiger uit dan ooit.

Ik hoor de visite naarstig graven in het geheugen. Kan iemand hier nog overheen? Ik zie mijn moeder twijfelen. Het vluchtelingenverhaal van het enige zwarte gezin uit het dorp is altijd goed voor uren gespreksstof, maar ze lijkt het op dit moment niet kies te vinden erover te beginnen. Te weinig nieuwswaarde, of uit respect voor de een of ander.

Ik zal het nooit weten, ik stap in mijn auto en rijd terug naar Amsterdam. Waar het altijd beweegt, zodat de schommelingen zachter aankomen. In Amsterdam gebeurt eigenlijk nooit wat.

Kunstvlaai

2010-05-19T11:21:00.000-07:00

Op de Kunstvlaai 2010 hangt een misverstand in de lucht. Met honderden tegelijk proberen de deelnemende kunstenaars in de Westergasfabriek me iets duidelijk te maken. Het schreeuwt en blaast en raast en spiegelt er op los. Is het een poging tot ontregelen? Maar wat als ik, en naar ik vermoed het gros van de liefhebbers met mij, al ontregeld binnenkom? Op zoek naar iets wat toevoegt, duidt of verwondert?

Dat is teveel gevraagd. Er is geen ontkomen aan. De persoonlijke crises van onbekenden spatten voor je ogen uiteen, en daarna moeten we verzinnen wat de appel met de sleutel van doen heeft. Liever staan we op de toppen van de bomen, met de jongen die daar een speciale installatie voor bouwde. Om de realiteit te vinden, zegt hij zelf, dat dan weer wel.

Toch: Er verschuilen zich pareltjes, in de Gashouder. Voor wie zijn voelsprieten voor binnenkomst weet op te rollen tot ultrafijne sensoren om het lawaai op afstand te houden.

We bedoelen het niet zo

2010-05-13T04:32:00.000-07:00

Dat kan niet de bedoeling zijn, spraken we met elkaar af. We wasten onze handen in stierenvet en droegen onze kapsels als waren ze zo afgesproken: glad, en aan een kant in een punt gevouwen. Opdat we nooit de baas zouden worden. Van iets. Of iemand.

Niemand zou ons geloven.

Jaren later keken we elkaar aan en vroegen het nogmaals, nu luider. Wat is hier eigenlijk de bedoeling? Dat een beeld naar je toekomt? Dat het tegen je broekspijp aanwaait in de herfst? Geven we het een naam, een lijst, een toekomst die we liever voor onszelf gehouden hadden?

Als het
in godesnaam
maar nooit
de bedoeling was.

Geboren op een vliegtuigloze dag

2010-04-21T03:26:00.000-07:00

De dochter van Kika en Chris wachtte geduldig tot de lucht helemaal leeg was en zeilde toen pas de aarde op. SoPHie, dus. Aangenaam!

tarata.txt

2010-03-31T15:40:00.000-07:00

werkt aan

- kadoo-boek : houten letter-druk, japanse binding "Leg de Afstand af"

- foto-safari : promotie nav boek 'Wachtland'

- publiciteitstekst ter ondersteuning van t Grafisch Werkcentrum Amsterdam

- kinderboek

Eerste

2010-03-31T15:26:00.001-07:00

Weer een boek geboren laten worden: houten letterdruk op het Grafisch Atelier.

er moet sprake zijn

2010-03-23T12:29:00.000-07:00

Ik heb vandaag een pad gelegd
en zag waar nagels (zonder riem)
toe in staat zijn.

Ordeloos

2010-03-22T04:57:00.001-07:00

Hoe bestaat het dat ze zich met de nodige moeite los weet te maken van de zogenoemde vriendennetwerken, omdat ze zich realiseert dat de lente door de tuindeuren naar binnen kwettert en er boeken en krantenbijlagen klaarliggen om haar mee te nemen, om vervolgens in zo'n bijlage weer een verhaal over datzelfde vriendennetwerk tegen te komen. Journaliste klaagt over de terreur van twitter en schrijft er drie pagina's over vol. En ja: ook deze woorden, hier, hadden best beter gebruikt kunnen worden.

Schimmen worden schaars, denk je niet.

Waar blijft de geheimzinnigheid? Valt die niet langer op te rapen als de onbekende voorbij is en je alleen nog zijn geur hebt, waarna een beeld mag ontstaan van de man uit de droom van gisteren, en misschien ook morgen? Ik bouw een wereld om je heen, de stenen komen uit alle landen en je zal er hoogstens twee herkennen uit een dorp waar je ooit maar niet langer dan een dag vertoefde. De deuren kleur ik groen, naar jouw lievelingsgras uit de weide die ik zojuist voor jou bedacht en waar je straks met mij zal liggen, we zullen ons verbazen over de vormen van de wolken die overeenkomen met de dieren dingen mensen die we missen.

Het enige van belang is dat je doorloopt. Kijk niet om. Blijf hoog in je nest. Verstoor de ordeloze liefde niet.

Boekenweek

2010-03-15T07:32:00.000-07:00

Deze foto werd gemaakt tijdens de Kinderboekenweek, in oktober.
Het is alweer maart, en Boekhandel van Pampus zit midden in zijn eerste Officiele Grote Mensen Boekenweek. Surrealistisch als je je bedenkt dat het volgende week weer gewoon eh, boekenweek is. Net als vorige week. De weken blijven komen, de boeken ook. Gelukkig maar.

www.boekhandelvanpampus.nl

op de foto: Arlet van Laar, theatervormgever (en nu dus ook winkelvormgever).

Haar tussen je tanden

2010-03-15T07:21:00.001-07:00

Geboren!

Kinderboek Haar tussen je tanden. In samenwerking met Stichting Samenscholers. Over het jongetje Binkie, dat zich een weg baant naar school tussen tientallen monsters, getekend door de kinderen van drie basisscholen in Amsterdam Noord.

Reismeisje

2010-02-13T06:46:00.000-08:00

zonder geschiedenis gaat het niet.

ze veegt het uit voordat ze slapen gaat

ontwaakt in helder niets tot iemand naast haar

zegt dat het de wekker is die piept en niet per se

het hart.

ze pakt haar tas en danst in bussen treinen

om haar eigen as tot iemand in haar hoofd

vraagt of ze gister niet dezelfde jurk aanhad

en hoed.

ze doet alsof ze schrikt en bijna stikt in

broodjes zelf gesmeerd als iemand van voorheen

roept dat hij haar herkent van bloemen in

haar ogen was zij niet –

ze stapt uit haar gedicht.

Zoeken naar beelden.
Schilderen op pakpapier.
Een extra das om.

Het glinstert in haar ogen,
ze is nog niet terug.
Later past.

En dan nu: Nu.

2009-12-15T14:46:00.000-08:00

werkt aan

- artikel tijdschrift Erfgoed Nederland : cultuur en politiek in 2010
- inbinden eindexamenwerk Schrijversvakschool : 24 columns van Mariette Baarda
- kinderboek tbv Stichting Samenscholers: Haar tussen je tanden
- opzetten website-structuur Boekhandel van Pampus

net afgerond

- redigeren essaytekst 'Wachtland', publicatie verwacht in februari 2010

2009-12-15T14:41:00.000-08:00

Bedoelde u :

ratata tekst

rara txt

tatarataaaa

(nee.)

woord in beeld, beeld in woord

2008-07-23T05:40:00.000-07:00

tarata.txt
staat voor tekst
met een beeldend bereik,
voor beeld met verrijkende tekst.

-redactie
-journalistieke producties
-copywrite
-beoordeling literaire manuscripten
-eerste hulp bij tekst

corine elemans

tarata.txt
wibautstraat 150
1091 gr amsterdam

tarata.txt@gmail.com